De laatste roddels en nieuwtjes

De laatste roddels en nieuwtjes uit het Ceutelcot van 2009!!

23-12-2009
Eigenlijk ben ik veel te moe om dit stukje nog te schrijven, maar ik moet het jullie allemaal even vertellen!!
Dat het gesneeuwd heeft en dat er hier in Schiebroek een goeie 25 centimeter lag, weten er al veel. Maar dat dat hele gekke situaties
in het CeutelCot geeft, dat weten nu wel mijn buren, maar jullie nog niet! Gisteren zouden er vier konijntjes komen logeren. Maar
's maandags rees de vraag al, hoe komen we bij Anda? Blijft het zoals het nu is of wordt de sneeuw nog erger of gaat het ijzelen?
Dus ging bij mij de telefoon en na enig overleg werd besloten de konijnen in gedeeltes met de randstadrail te komen brengen.
Maandag twee en dinsdag twee. Maandag was een makkie. Twee vervoerskratjes met in iedere krat een konijn.
Maar de andere konijnen zijn zo aan elkaar gehecht, dat apart vervoeren niet slim is. En daarbij hebben we het ook nog over heel
wat kilo's konijn. Dinsdagmorgen ging de telefoon dat alles op schema lag. Ik hoefde niet naar het station te komen want ze hadden
hun eigen vervoer. Snel ging ik nog even Does uitlaten. Toen ik de straat uitliep riep een buurman vanuit zijn auto naar me: "ze komen
er aan hoor, een konijn op een slee!" Leuke grapjes maakt die buurman! En big smile liep ik verder. Tot ik oog in oog met dit schouwspel stond:
Ik vind het geweldig!! Sneeuw maakt konijnenliefhebbers vindingrijk!!

Maar daar werd ik dus niet moe van. Nee, ik had vandaag samen met mijn logeetjes een verhuizing. Want de eerste flat is klaar!!
Over de hele bovenverdieping stonden de hokken. Boven op mijn bed zelfs twee gerbils! Overal stro, hooi en zaagsel. Alle gastjes zaten
nieuwsgierig toe te kijken hoe ik mijn nieuwe aanwinst de drempel van de logeerkamer over sjouwde. En hok voor hok werd gevuld.
En dit is het resultaat!

Ik ben er stik gelukkig mee en super trots op mijn lieve man die hem heeft gemaakt! Hij mag even uitrusten tot na de kerst!!
En voor vanavond staat de fles port klaar om de inwijding te vieren!!

13-12-2009
Het is gelukt, de introductie van onze nieuwe meidencaafjes Witje en Jumper, met onze "ouwe"meiden. En dat heeft wel mooi veertien
hele dagen lang geduurd. Nu weet ik uit ervaring, dat het meestal wel lukt, maar dat je veel geduld moet hebben. Maar veertien hele
dagen geduld vergt zelfs voor mij heel wat. Maar met trots kunnen we hen laten zien:

Bovenin Witje en dan met de klok mee, Cailin, Silly, Jumper en Ukkepuk. We zijn trots op ze! Ze zullen nog veel tijd nodig hebben om aan
alle drukte om hen heen te wennen, maar ik kon toch maar mooi deze foto maken zonder dat er twee dames weg schoten! :)
Ach ja, waar zo'n salade al niet toe dient!!
Het gaat lukken!!! Die flats die mijn man voor het CeutelCot aan het bouwen is. Beetje voor beetje zie ik het groeien. Avond na avond
vertrekt Frits naar boven. Hoor ik hem fluiten, dan gaat het allemaal goed, wordt het erg stil..... dan wat minder. Maar zoals het er nu
uitziet, hebben we met de kerst de flats allemaal vol. En dan gaan we weer foto's maken!!

03-12-2009
Alweer vier dagen aan het werk.... nou ja, echt druk is het niet zo vlak na mijn vakantie, maar toch weer genoeg te doen.
Wat zal ik nu eens schrijven over die vakantie van ons in Curaçao. Eigenlijk werkt maar één woord het beste: GEWELDIG!!
We hebben zo vreselijk genoten. Wat een luxe om drie en een halve week op zo'n schitterend eiland te mogen rondkijken
en te snuiven aan een hele andere cultuur. En ook daar draaiden onze dagen om beestjes. Kan niet anders als je er gek op
bent, ze zeggen dat je het dan ook eerder ziet. We woonden op een geweldig park, midden in de Kanuku. In een huisje waar
de dieren af en aan liepen. Overdag de vogels, salamanders, hagedissen en leguanen. En viel de nacht dan kwamen de gekko's
en vleermuizen. Een eekhoorntje en muizen. En niet te vergeten onze Poes, die de eerste dag al kwam kennismaken en
drie en halve week bij ons bleef. En we wisten waar we aan begonnen, maar het was toch slikken dat we haar achter moesten
laten. In het begin was ze erg bang, maar steeds een beetje meer vertrouwen. Zelfs klom ze één keer bij me op schoot.
We hebben gesnorkeld en zagen de mooiste visjes vlak langs ons voorbij zwemmen. Murenen, zeekomkommers en
zeeschildpadden. We zagen een pelikaan die een lesje visjes vangen ten beste gaf. We hadden een leguaan van 1.20 in de
keuken.
Maar we hebben ook uren gewandeld door kleine dorpjes. Rondgekeken in Willemstad, waar we aten met de locale bevolking.
Frits heeft mogen kijken in zijn ouderlijke woning waar hij 45 jaar geleden woonde. Het verbaasde me wat hij nog herinnerde!
We hebben genoten van de ruwe kant van het eiland waar de golven en het zoute water hun sporen hebben achtergelaten.
We kwamen thuis met ruim 1300 foto's... Veel te veel om te laten zien.
Tja, en dan ben je weer thuis en probeer je het ritme van alledag weer op te pakken. Je hoofd nog in de wolken en vol
herinneringen aan dat heerlijke warme eiland!
Thuis wachtte een site die gehackt was bij de provider. Google geeft nog steeds aan dat hij onveilig is en ik ben dagen bezig ze
er van te overtuigen, dat mijn site echt weer helemaal veilig is.
Ook kregen we het bericht dat ons adoptie caafje Curly is overleden. Ze heeft een mooi leven gehad bij Jose. We sparen
natuurlijk gewoon door voor de andere caafjes en eerdaags zullen we aan Jose een nieuwe adoptiecaaf vragen.
Frits is iedere avond weer keihard aan het werk om de nieuwe flat's klaar te krijgen!
En ook hebben we zelf weer twee nieuwe cavia's geadopteerd. Jumper, een dame van vijf jaar en Witje van twee jaar. Door een
slechte gezondheid moest een jonge vrouw afstand doen van haar diertjes. Meestal gaan wij niet in op dit soort verzoeken, maar
door het overlijden van onze Roos viel er weer een plekje open. Afgelopen zaterdag zijn we begonnen met de introductie. Maar
dat valt niet mee. Onze eigen meiden worden ook alweer een jaartje ouder en hadden liever het rijk alleen gehouden. Maar
we zetten door en uiteindelijk zal het best op de caviapootjes terecht gaan komen!
Ik ben er weer en er zit een giga drukke kerst aan te komen. Gezellig mijn stal vol!!

22-10-2009
Eerst het wat mindere nieuws....
In mijn vorige Ceutel melde ik al dat twee van mijn vier caafjes ziek waren. Helaas heeft ons Roosje het niet gehaald en hebben
we haar moeten laten gaan. Hoe vaak ik het al heb meegemaakt is niet meer te tellen, maar ik blijf het vreselijk vinden.
Alle ziekenhuisonderzoeken zijn afgerond en veel nieuws is daar niet meer uitgekomen. Sommige klachten kunnen gewoon niet
verholpen worden en daar leer je vanzelf mee te leven. De veranderingen in het CeutelCot die ingaan op 1 januari 2010 zullen het me
lichamelijk een stuk makkelijker maken. Wat me dan gelijk brengt op Frits zijn bouwwerken!! Twee nieuwe flats.
En dat is dus heel goed nieuws!! Het gaat lekker, ze worden schitterend en ik ben super trots op mijn lieve man!

Links in aanbouw, rechts in de beits.
De komende week maak ik mee wat jullie altijd meemaken als je naar mij toe komt. Het afgeven van je dierbare diertjes.
Want aanstaande donderdag vertrekken Frits en ik voor drie weken naar Curaçao!! Onze ratten, cavia's en Woevemansje
Does gaan uit logeren. De katten passen samen met hun oppas op het huis. Allemaal prima geregeld maar oh, wat ga ik ze
missen. Tja, een vliegtuig heeft nu eenmaal geen achterbank waar ik iedereen neer kan zetten en mee kan nemen.....
Deze reis was al heel lang gepland. Frits heeft de eerste vier jaar van zijn leven op Curaçao gewoond. We gaan nu kijken of
er nog iets te herkennen is voor hem en natuurlijk heerlijk genieten van een machtige mooie vakantie. Dus vanaf
woensdag 28 oktober is het CeutelCot gesloten om pas op maandag 30 november haar deuren weer open te gooien.
In de laatste week van mijn vakantie krijgen we er weer twee nieuwe huisgenootjes bij. Twee meidencaafjes, van twee en vijf jaar.
Maar daar horen jullie pas in December over. Tot dan!!!!

30-09-2009
Morgen vieren we de éénjarige adoptieverjaardag van Curly en Wafe!!! Gefeliciteerd meisjes!!!!

Bijna een maand geen verse Ceutel geschreven. De hyvers onder ons hebben het een beetje kunnen volgen, maar ook deze maand had
wat bobbels, haken en ogen. Onze trouwe, maar oude toyota zakte door zijn hoeven en moest een weekendje uitrusten in de garage.
"Ach", dacht toen de verwarmingsketel, "wat die toyota kan, kan ik ook" en gaf de geest. We hebben hem door de loodgieter laten cremeren.
Zijn opvolger heeft begrip voor ons verdriet en doet zachtjes zijn werk.
Nog minder dan dat alles, vond ik het feit dat mijn grote lieverd, steun en toeverlaat Frits, ineens flink ziek was. Even leek het er op
dat hij bij de zusters mocht slapen, maar gelukkig ging dat feest voor de zusters niet door. Ondertussen is hij weer aardig de oude, maar
schrikken was het wel. Ook mijn moeder deed een duit in het zakje, en zo pendelde ik een paar dagen met rijst en bouillon op en neer.
Afgelopen maandag is Doessie tot een "het" hondje gepromoveerd. En ook gisteren en vandaag heb ik de dierenarts met mijn bezoek
vereerd, omdat twee van mijn vier cavia's behoorlijk ziek zijn. Ik schrijf dit al op luchtige toon, maar jullie begrijpen dat deze maand geen
pretje is geweest en we oktober eigenlijk ook met zorg tegemoet zien wat onze meisjes betreft.
Na twee leuke geplande uitjes door dit alles in het water te hebben zien vallen, was het afgelopen zaterdag dan eindelijk zover. Nog gekregen
voor mijn vijftigste verjaardag!! Een vaart met een luchtballon!!! Iedereen die wat geld over heeft en geen last heeft van hoogtevrees, raad ik
aan dit eens in je leven te doen! Wat een belevenis!! De rust, het uitzicht!! Ik heb genoten!!

27-08-2009
Met grote vreugde kan ik jullie meedelen dat de CeutelCottage weer twee nieuwe adoptiecaafjes heeft per één september!!
Omdat we dit jaar wel voor Nicky hadden gespaard, maar zij recent is overleden, kunnen we voor haar in de plaatst een ander caafje
adopteren. Daarnaast heeft de "Adopteer een cavia pot" deze zomer weer genoeg centjes opgeleverd om er nog een caviaatje bij te
adopteren. Ik ben daar heel blij mee. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, wat doet Jose geweldig werk. Zoals ze ook de afgelopen weken
weer bezig is geweest met 34 opvangcaafjes die ze bij een broodfokker heeft weg gehaald. Een uit de hand gelopen hobby van iemand die
dacht geld te kunnen verdienen met het fokken van cavia's. Veel van de zeugjes die Jose opving waren zwanger. Maar door slecht voer,
en het krijgen van nestje na nestje in zo'n slechte conditie, dat miskramen dreigde. Bij Jose worden ze weer in een goede conditie gebracht
en hoopt ze een goed nieuw huisje voor hen te vinden.
Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik het niet heb op de verkoop van cavia's in dierenzaken en tuincentra's. Er is immers bewezen
dat 80 % van de aankoop in dierenzaken en tuincentra impuls aankopen zijn. En dat juist die dieren later weer in de opvangen terecht
komen. Natuurlijk zijn er dierenzaken die het wel goed doen. Maar de verhalen die ik hoor, laten me met grote regelmaat de haren ter |
berge rijzen. iemand die me niet begrijpt mag een ochtendje naar me komen luisteren! Dan kan ik het weer eens van me af razen!!
Als je wilt kennismaken met onze nieuwe adoptiekindjes Vlekje en Desi, kom dan even HIER kijken.
En ga ook even langs Jose haar site! Mocht je nog een plekje hebben voor zo'n lieverdje..........

19-08-2007
Nog drie nachtjes slapen en dan vertrekken er 22 van de nog 43 overgebleven gastjes.... Wat zal het weer stil worden.
Want de week daarop zal de schuur ook weer leeg komen en gaan de laatste hokken weer naar boven. Alleen de
buitenkonijntjes blijven natuurlijk buiten. Deze week dus de laatste lootjes. Ik voel aan mijn ouwe lijf dat het aan
een beetje minder hard werken toe is! :) Over oud gesproken... Mijn vader, inmiddels 85 jaar, is een trouw zegeltjes
spaardert van de ouwe stempel! Wekenlang liep hij de Plus plat om daar genoeg centjes uit te geven, om een gratis
pak boodschappen te bemachtigen. Maandag was het zover. Hij pakte zijn pakket op en sloeg er letterlijk en figuurlijk
van achterover! Het toegesnelde personeel zag wel dat hij niet op een fles tomatenketchup was gevallen en vonden de
stroom rode vloeistof die onder mijn pa vandaan liep, reden genoeg om de ambulance te bellen. Er werd getrokken en
geknepen, maar meer dan een gat in zijn bol konden ze niet ontdekken. In de ambulance naar huis dus, waar moeders ruw
uit haar middagdutje werd geschut! Toen ik wat later arriveerde, zaten daar twee geschrokken lieverds! Dat gaf de maandag
en dinsdag wat extra zorg mee. Maar toen ik vanmorgen bij hen naar binnen stapte om hand en span diensten te verlenen,
riep mijn pa, aangekleed en wel uit de keuken: "koffie, An??" en viel er voor mij weinig meer te doen. Dat legertje
beschermengeltjes die rond mijn pap zweven, hebben hun werk weer uitstekend gedaan!
Ik kreeg nog wel een verdrietig berichtje uit Hillegom. Onze adoptiecavia Nicky is zondag op de regenboogbrug gestapt.
Ze heeft een mooi leven gehad in de tuin bij Jose!!
En dan die veranderingen in het CeutelCot. De meeste van jullie hebben al een mailtje of brief ontvangen. Ook staat het al
hier en daar op de site. Dus echt nieuws is het niet meer. Vanaf 01-01-2010 is het niet meer mogelijk om binnenkonijnen en
cavia's in hun eigen hok te brengen. De schuur, die we in de zomermaanden bij het CeutelCot betrekken, is maar voor twee
maanden geschikt om binnendieren in te huizen. Dus die andere tien maanden sjouw ik dag in dag uit met hokken de trap op
en af. En dat wordt te zwaar. Dus mijn lieve echtgenoot gaat twee nieuwe flats maken die elk 4 meterhokken zullen krijgen.
Dus in totaal acht meterhokken er bij. De onderste vier flats zullen voor de konijnen zijn, en de bovenste vier voor meer dan
twee cavia's. In de zomermaanden zullen er hokken in de schuur staan die ook van het CeutelCot zelf zijn. Met dezelfde indeling
als dat dat nu is. De bestaande flats zullen dan voor één of twee cavia´s worden.
Gaandeweg zal ik de site aan gaan passen. Als alles gaat zoals Frits hoopt, zal met de kerst het eerste gezin van vier konijnen
voor proefkonijn spelen!! Hoe toepasselijk!! :)
Mochten er vragen zijn, schroom dan niet om ze te stellen.
Ondertussen vermaken wij ons nog prima met de levende haven die er nog wel is. Frits en Chiquita doen aan touwtrekken met spaghetti!!!

05-08-2009
Iedere zomer is het raak. Zoals Frits zegt, dat kan ook bijna niet anders als je meer dan 70 gasten in huis hebt. In de loop van de zes jaar
heb ik nu wel een ruime ervaring aan ziektebeelden opgebouwd. Maar waarom wordt ik dan niet eens een beetje harder en kan ik er niet
een beetje beter tegen?
Het begon op maandag de 20ste juli. Al een week daarvoor wist ik dat cavia Vlekje was geopereerd aan zijn kiesjes.
En dat hij niet lekker uit de narcose was gekomen. Niet zelf eten en dus dwangvoederen. De ene na de andere antibioticakuur. Dat vroeg
dus om hele duidelijke afspraken tussen mij en mijn klant. Ik beloofde de kuur af te maken en trok alle registers open. Ondanks alle verwoede
pogingen van mij, maar vooral ook van Vlekje, zag ik de weegschaal dag na dag minder aangeven. Toen er afgelopen zondag aan de achterkant
uit liep wat ik er aan de voorkant instopte, en de weegschaal mijn eigen gestelde limiet aangaf, besliste ik dat genoeg, genoeg was. Maandag
liet ik hem de regenboog opgaan. Mijn eigen dieren vind ik al vreselijk, maar als het om een dier van een ander gaat waarvan de zorg aan
mij is overgedragen...
Diezelfde maandag werd rat Gimly opgehaald. Ook hij was ziek bij binnenkomst, alleen wisten we dat toen nog niet. Medicijnen en
dwangvoederen konden hem niet meer op de been krijgen, ook al omdat hij zijn leeftijd tegen had. Zijn gezin heeft hem dinsdag moeten laten gaan.
En dan hadden we rat Billy, die zich flink verstapt had. Twee keer per dag medicijnen. Hij doet het weer helemaal geweldig!
Gisterenavond gingen we met konijn Dribbel naar een dierenarts om haar tandjes te laten knippen. Dribbel is normaal al een luidruchtige tante,
maar ik hoorde nu iets wat ik niet kende en vroeg de dierenarts verder te kijken. Dribbel heeft antibiotica meegekregen....
O ja, en ik had gisteren ook een gevalletje gas bij konijntje Sara. Doordat ze al jaren bij mij over de vloer komt en ik haar en haar "kwaaltjes"
goed ken, was ik er supersnel bij. Vandaag loopt madammeke alweer te flierefluiten door de tuin! Maar daar waren we er nog niet mee.
Vanmorgen zat ik weer bij de dierenarts. Een cavia met blaasontsteking en een cavia met schurft........
Wat ben ik blij dat ik geen personeel heb. Dat ik zelf helemaal verantwoordelijk ben voor alle dieren. En het daarom vaak op tijd zie.
Wat ben ik blij met mijn kanjer van een dierenarts! Die me steeds weer alles uitlegt en me weer wat meer leert dan dat ik al wist.
En wat ben ik blij met Frits die me steeds weer met alles helpt en me moed inspreekt!!
En wat ben ik verdrietig als het me niet lukt......

17-07-2009
Hallo daar, ik kom even vertellen dat het vrouwtje vandaag geen tijd heeft om verhaaltjes te vertellen. Ze loopt de hele dag al
heen en weer te rennen met hokjes. Weekendklaar maken, noemt ze dat. Nou, ik maak me niet druk. Ik bekijk al dat gedoe op
mijn gemak vanuit mijn luie stoel. Ik ben al weekendklaar!
Groetjes van Casper!

15-07-2009
Afgelopen zaterdag hebben we de tent verkocht. Frits en ik waren, vóór ik zes jaar geleden een Ceutelig bestaan kreeg, vervent
krampeerders! :) Met die tent hebben we hele fijne vakanties gehad en op heerlijke plekken gestaan. Altijd ging Blacky met ons mee
en dan mocht hij bij ons op bed slapen. Iets wat echt bij vakantie hoorde, want thuis mocht dat nooit. Het was dus wel met gemengde
gevoelens dat we de tent zagen vertrekken. Het feit dat hij werd meegenomen door een lief jong stel, wat helemaal blij was met onze
ouwe rotzooi, deed ons goed. We hopen dat ze er net zulke heerlijke vakanties in zullen hebben als wij ooit hadden. Weer een hoofdstuk
in ons leven afgesloten.... dacht deze ouwe muts toen ze vertrokken. Ach, de vakantie die we voor aanstaande november hebben geplant
is ook bepaald niet verkeerd!! :)
Over vakantie gesproken... Het is hier al best weer lekker aan het vollopen. Maar met de 27 gastjes die er nu staan, zijn we pas aan
het begin. Er gaan weer kilo's andijvie, witlof, peen en meer van die zaken door heen. Het zaagsel is niet aan te slepen en Does heeft
de tijd van zijn leven. Alle strootjes die het vrouwtje in de hokjes stopt vist hij er net zo rap weer uit. Alle caafjes die boven naar de ren
gaan moeten eerst een kusje. En ook nog een kusje als ze weer naar beneden komen en terug naar hun hokje gaan. Alleen dat er ook
steeds mensen bij horen, die die dieren komen brengen, vind hij minder. Dat blaffen zullen we hem wel nooit meer af kunnen leren.
Weten jullie nog dat ik een zoon heb die op een vrachtwagen rijd? En dat ik had geschreven dat die vrachtwagens steeds groter werden?
Een tijdje geleden vroeg ik aan Alex, of ik een foto mocht maken van die enorme vrachtwagen van hem. Want ik zou liegen als ik zou beweren
dat ik niet super trots op hem ben. Vorige week kwam hij in de buurt. En met toestemming van mijn lieve zoon, kan ik dan hier legaal even
grozen. Zijn pa mocht een rondje mee, met Doessie op zijn schoot. Alsof hij al jaren met het kleine baasje mee rijd in een
super grote vrachtwagen, zat meneer in de rondte te kijken. Lekker stel.

06-07-2009
Je hebt van die dagen dat je denkt, komt er nog meer......?
Vanmorgen stond ik op met een dikke wang. Ik had al langer pijn in mijn onderkaak, maar je hebt wel eens van die oneffenheden in je
mond die een poosje zeer doen, toch? Ik had mijn "vandaag doen lijstje" op de tafel liggen en daar stonden al genoeg heftige dingen op.
Want vier weken geleden begon er bij één van onze meidenratten, Ratjetoe, een gezwel te groeien. Op zo'n rotplek dat je weet dat het
niet goed af kan gaan lopen. Maar donderdag, toen ons trio over de salontafel scharrelde, zagen we een nieuw gezwel. Deze keer tussen
haar achterpoten. En in de dagen die volgden, zagen we haar met de dag verder achteruit gaan en besloten we gisteren dat de lol in haar
leventje nog ver te zoeken was. En dat stond dus bovenaan het "vandaag doen lijstje". Om half één vanmiddag moest ik haar laten gaan
en stapte zij de regenboogbrug op.
Dat op zich was voor mij al wel voldoende geweest. Maar daar dacht mijn tandarts die zich 's middags over mijn oneffenheidje boog, heel
anders over. Nog geen uur later lag ik gevloerd en gekneveld bij de kaakchirurg. Deze ritste vakkundig mijn kaak open, verwijderde dat
wat er niet thuis hoorde, en liet mij aan de arm van mijn toegesnelde echtgenoot en met een pak pijnstillers weer vertrekken.
Ik ben weer onder de mensen, ik zit immers achter de pc dit aan jullie te vertellen....
Als deze dag er niet was geweest, had hier heel wat anders te lezen gestaan. Dat ik helemaal klaar ben voor de zomerdrukte en er reuze zin
in heb. Dat alle onderzoeken bij de dermatoloog afgesloten zijn en ik te horen heb gekregen dat ik een parfumallergie heb. Lastig, maar daar
valt best mee te leven! Dat ook de andere ziekenhuis onderzoeken zijn afgesloten. Die uitslagen waren wat ingrijpender, en zullen
veranderingen gaan geven voor het CeutelCot, maar ook daar valt mee te leven. En op die veranderingen kom ik later terug.
Wat een dag.
Dag Ratjetoe. Bedankt voor 4 maanden rattenliefde. Veel te kort......

16-06-2009
Mijn fototoestel ligt meestal voor het grijpen. Niet dat het dan lukt om wat ik zie vast te leggen zoals ik het wil. Want vooral konijnen
zijn super nieuwsgierig en komen gelijk overeind, om te kijken wat je aan het doen bent. Zo zaten we afgelopen weekend samen aan de
koffie naast de "houdini-ren" en keken vertederd naar het nieuwe loveduo die innig verstrengeld in elkaars poten een dutje deden.
Zachtjes stond ik op ....weg mooi moment! En dan moet ook die deur van de ren nog open. Nee, de mooiste momenten zijn, als ik in de
ren met mijn billen in de ceutels ga zitten! Ach, ik zie er toch al altijd uit als een wandelend konijnenhok, dus wat maakt die geplette vlek
op je achterzijde dan nog uit! Mijn zus noemt dat: je aanpassen aan je doelgroep! En daar zat ik dan in die ren. En had ter verhoging van
de feestvreugde wat takjes peterselie meegenomen. En ook al ben ik vele jaren bezig met konijnen, dat ze ook walrussen kunnen imiteren,
dat was mij vreemd. Deze foto is het bewijs dat ik hier echt niet zit te jokken!!

26-05-2009
Wat een ontrouwe Ceutelaar wordt ik. Maar ja, er viel alleen maar te vertellen dat we een week lang met drie zieke katten
zaten. Dat onze grote stoere Casper, nog maar vier jaar oud, nu een nierpatiëntje is en er bijna aan was dood gegaan.
En dat de meivakantie bere druk was. Dat ik nog steeds lichamelijk niet de oude ben en de ziekenhuisonderzoeken nog niet afgerond
zijn. Dat we de buitenhokken op het terras aan de andere kant hebben gezet.
Nou, lekker gezellie om dat op te schrijven! Ik wil eigenlijk alleen maar leuke dingen schrijven.
Zoals: Frits die het afdak bij de schuur aan het verlengen is! Vanaf volgende week geen gerommel meer met plastic en schermen,
als er regen dreigt!
En dan gisterenavond! Onze Does heeft zijn tweede certificaat binnen. Met 75 van de 90 punten is hij geslaagd. Toen ik een paar weken
geleden hoorde wat er aan zo'n examen vastzat wilde ik er het bijltje bij neer gooien. Ik heb lol, Does heeft lol, en ik had geen zin om te
gaan stressen voor een examen. Doet hij het niet, jammer dan. Maar ja, het is toch wel leuk om een certificaat binnen te slepen.
Dus de laatste weken deden Frits en ik wat meer ons best. Leuk, zei Does, maar deed waar hij zelf zin in had. Hondenpubertijd zeggen
ze dan. Ja hoor!! :) Maar ik was toch wel een klein tikkie gespannen vlak voor we moesten presteren. Does niet en had de grootste lol
met de andere hondjes. Tot hij tot de grote ontdekking kwam dat de vrouw KAAS in haar zak had! Dat heeft de vrouw wel vaker, maar
dat gebeurt niet zo heel vaak! En voor kaas wil Does wel even bij de les blijven! Op het commando "sta" na dan. Want al oefenden we
met hem tot hij er bij neer valt, staan doe je maar zelf!! Ik blij, baasje trots en Does heeft maar één grote zorg: we gaan toch wel verder
in september??
Vandaag een foto van mijn Casper, die het met zijn nierdieet heel lekker doet. Waar we van hopen dat we nog heel veel jaar liefde
van hem zullen krijgen!

08-04-2009
Tjonge zeg, ik ben in deze vakantie spieren tegengekomen waarvan ik het bestaan niet wist! Na eerst een paar dagen samen heerlijk
relaxen in een super-de-luxe hotel, zijn we samen met Does naar Luxemburg gereden. In Beaufort hadden we een prachtig appartement
waar we ons snel thuis voelde. Wandelingen maken vanuit je achtertuin! Veel op en neer en grote klauterpartijen. Maar mooi!!! En wat
bofte we verschrikkelijk met het weer, want we hadden vier dagen zon!! Dan is je vakantie helemaal zo om. Maar ja, de plicht roept. Ik
dacht, laat maar roepen, maar dat kan je niet maken natuurlijk. Trouwens, ik begon mijn caven en rattenkinders ook wel een beetje
te missen. Om maar niet te spreken van de katten.
Dus nu staan we voor de Pasen en de regen gutst op dit moment van de ramen. Samen met jullie hoop ik op een zonnetje zodat we lekker
van het buiten kunnen genieten. Zonnige paasdagen!!

20-03-2009
Stond ik vanmorgen op de eerste lentedag van het jaar, ijs van mijn auto te krabben!! Ja echt, de lente begint vandaag! Om precies te
zijn om 12.44 uur, want dan staat de zon boven de evenaar. Een hele belangrijke dag voor mij, want ik ben echt geen wintermens!! Om
niet te zeggen dat ik er een hartgrondige hekel aan heb. Raar, want ik vind die sneeuwlandschappen altijd prachtig!! ...op een plaatje
wel te verstaan. Maar als ik nu uit het raam kijk, dan zie ik de zon. Erg aangenaam. Wat doe ik dan binnen? Nou, beetje inpakken en
zo. Ik heb namelijk vakantie. Alle gastjes zijn de deur gewezen en op wat eigen beestenspul na, nog altijd elf stuks, is het rustig in het
CeutelCot. Alles heeft een lekkere sopbeurt gehad. Het antwoord apparaat is ingesproken, de laatste mailtjes beantwoord. O ja, en ik
heb Sonja voor een paar weken naar huis gestuurd!! Toen ik de deur achter haar dichtdeed heb ik een heerlijke fles zoete witte wijn in
de koelkast gezet en Frits gebeld of hij voor vanavond een patatje wilde halen. Ik geloof dat mijn vakantie is begonnen!

16-03-2009
Gisteren was het feest!! Een beetje hier, maar heel erg in Hillegom! Daar vierde Moppie met haar vriendinnen, haar één jarige adoptiedag!!
We stuurden haar natuurlijk een mooie felicitatiekaart en we namen thuis een borrel op haar gezondheid!! Vanmorgen kreeg ik een mailtje
van haar zorgmamma Jose! Mét foto's van haar feestje!! En omdat we dit grandioze eerste lustrum natuurlijk ook aan jullie allen te danken
hebben, moeten jullie eventjes meegenieten van deze geweldige foto!! Bedankt Jose, dat je zo goed voor de caafjes zorgt!!

12-03-2009
Wat een week......
Het begon zaterdag. Frits heeft liever niet dat ik rondneus op de afdeling knaagdieren van marktplaats.nl. Ik zie daar teveel en trek
me dat aan. En ik ben niet verantwoordelijk voor alle dieren in Nederland, vind hij. En daar heeft hij gelijk in. Maar zaterdagavond was ik
ineens een beetje soort van verdwaald.... en daar stond ze. Ratjetoe zocht een nieuwe baas. Ik keek mijn man lief aan en zondagavond
is ze aan ons gezin toegevoegd. De eerste dag nog piepend als ik haar uit de kooi pakte, nu kijkt ze al naar mijn handen uit. Maar ze was
wel erg alleen. Dus gingen we dinsdagavond naar RattenopvangSamsam om daar een vriendinnetje voor haar te halen. Dat werd een
vriendje én een vriendinnetje. Nessie en Kieran, een gecastreerde man. De rollen zijn nog niet helemaal verdeeld en voorlopig valt er
voor mij nog weinig te kroelen, maar ik ben stikgelukkig met mijn drie nieuwe kindjes!! Maandagavond was ik ook al zo heel gelukkig!
Toen zag ik mijn man samen met mijn hond een certificaat binnenslepen!! Jawel, Does heeft zijn eerste cursus met succes afgerond.
Trots dat ik ben op dat stel!! Maar ja, die cursussen hebben een vervolg en dat leek me ook leuk. Dus ging ik gisterenavond met Does
naar de "jonge honden cursus" waar hij de beginselen van de Gedrag en Gehoorzaamheids trainingen krijgt. Allemaal nieuwe hondjes,
dat was pas spannend. En dat liet hij dan ook lekker horen! Jammer genoeg kon Frits niet mee. En dus liep ik samen met Does om
21.00 uur naar huis. Om Does nog even los te kunnen laten rennen na een uur onder appél staan, sneed ik af door het park.
Donker en stil.... en niet echt bijdehand misschien. Maar als je al 40 jaar door dat park loopt, voel je je veilig. Maar dat was het
gisterenavond niet. Bij een speeltuintje waren wat jongeren aan het "chillen" zoals dat tegenwoordig heet. Does begon te blaffen
en dat was reden voor de jongeren, om eens even flink alles uit de kast te halen en mijn hond de stuipen op het lijf te jagen. Wat natuurlijk
prachtig lukte, want Does was doodsbang! In mijn poging hem aan te lijnen en hem te kalmeren, stootte ik één van de fietsen om, die
midden op het pad stonden. En dát had ik nou niet moeten doen. Ik ben op tijd bij de straatkant kunnen komen en heb daar bij een andere
hondenbezitter die ik kende, aangebeld. Deze mensen vingen mij geweldig op en belden zelfs de politie. Wat er was gebeurt als ik dat niet
had gehaald, wil ik liever niet weten. Wat ik wel weet is, dat ik voorlopig niet meer alleen in het donker mijn hond wil uit laten. En
dat ik van de politie op mijn hart gedrukt heb gekregen, nooit meer mijn telefoon thuis te laten. En daarmee hebben die jongelui mij
iets dierbaars afgenomen. Want met mijn hond wandelen deed ik altijd zonder telefoon omdat dat voor mij kwaliteitstijd is!
Does loopt vandaag mank. Blijkbaar heeft hij zich verstapt door mijn grote haast. We zullen samen weer vertrouwen moeten krijgen
in jongelui die zich ophouden bij speeltuintjes...

28-02-2009
Tja, en daar zit je dan. Nou, liever gezegd, daar lig je dan! Een huis vol gastjes en te ziek om er voor te kunnen zorgen. Gelukkig is
daar dan de man van de pensionhoudster!! En weten we ineens waar we altijd die briefjes voor maken die op de hokken hangen! Dankzij
Frits' zeer soepele baas, die alle begrip heeft voor de werktijden die Frits een beetje aan mij aanpast, komen we er samen wel. Alle
beestjes goed verzorgt en net als ik, vroeg naar bed! De dokter laat wat in me prikken en porren en weet eigenlijk niet wat er nu mis is.
Dus de voorlopige diagnose is: virus!! Kijken wat de pillen doen, en daarna zien we wel weer.
Ik ben er weer. Vandaag grote uittocht. En met Frits in mijn kielzog kreeg ik het weer grotendeels zelf voor elkaar! En daar ben ik blij
om, want ik doe het nu eenmaal graag allemaal zelf. Je beseft wel weer eens wat een groot goed gezondheid is! Hulde aan mijn, altijd voor
mij klaarstaande, echtgenoot. Mijn steun en toeverlaat in Ceutelige dagen!
En gelukkig, het klinkt raar maar het is waar, er viel in de afgelopen dagen ook nog wat te lachen!
Kijk maar!!

24-02-2009
Door een stevige bacteriële infectie waardoor uw pensionhoudster
volledig is gevloerd, zullen er deze keer geen foto's in de voorjaar's
vakantie worden gemaakt.
Sorry voor de teleurstelling die dit bericht misschien met zich mee brengt.

16-02-2009
Afgelopen zaterdag scheen de zon toen we naar Hillegom reden. Does en de vervoerskrat met Speedy en Jerry op de achterbank,
alledrie met hun eigen veiligheidsgordeltje om. Wij met een zak engels drop voorin, al galmend dat we voorlopig niet naar huis gingen.
Precies om tien uur reden we bij Jose het terrein op, waar haar Jack Russeltjes ons al luid keffend begroette. Dat liet Does niet op zich
zitten en deed natuurlijk hard mee. Na een kwartier konden alle cavia's hun pootjes weer uit hun oortjes halen en kalmeerde Does een
beetje. Samen met Jose installeerden we Speedy en Jerry in een lekker bed en met gemengde gevoelens zei ik ze gedag. Jose gaf ons
een rondleiding, waarvan het hoogtepunt voor mij toch wel lag bij het gedag zeggen van mijn stiefkindjes. En ook daar zorgde ons Does
er dus wel weer voor dat hij opviel. Ik wilde niet dat hij meeging de caviatuin in. En in de vijf minuten dat we uit het zicht verdwenen en
hij samen met de andere hondjes gewoon even zoet moest wachten tot we terug kwamen, groef hij een gat van 10 centimeter onder de ren
door.... Dat is niet zo slim als je wilt dat de cavia's er in blijven. Gelukkig zag Jose het gelijk en wist de schade te beperken door met een
paar stenen het gat weer te dichten. Ik schaamde me diep en zei dat Does er graag een beetje voor zorgde in de Verse Ceutels te kunnen
staan! Nou Does, alsjeblieft, je broddels weer voor heel Nederland te kijk!
Toen we later thuis kwamen bleek ik een veeg op mijn lens te hebben en waren bijna al mijn foto's mislukt. Maar deze wil ik jullie niet
onthouden.

Hier zien jullie drie van "onze" caafjes. Op de voorgrond Rossa en daarachter het pluizige ruggetje van Moppie. Het zwart witte dametje Kruintje is niet door ons geadopteerd, maar het zwarte meisje daarnaast is Blacky en die is weer wel een beetje van ons!
Gelukkig zei Jose tegen ons, toen we na een uurtje weer naar de auto gingen, dat we van de zomer nog maar eens terug moesten komen om beter foto's te kunnen maken. En toen wist ik nog niet dat mijn foto's bijna allemaal mislukt waren. Maar dat ze ons, met ons kleine ondeugende kefkontje, nog een keer wil zien vonden we wel erg fijn!! :)

Opnieuw waren Frits en ik vol bewondering voor het geweldige werk wat Jose en haar vrijwilligsters doen. Want er waren veel, heel veel caafjes. En ook tijdens ons bezoek ging de telefoon zeer regelmatig...
Ik heb me trouwens gedragen, alhoewel sommigen van jullie daar een hard hoofd in hadden. We hebben er geen nieuwe gezinsleden bij.... :)

Maar daar was de dag niet mee om. Want de engels drop was nog niet op en we hadden nog steeds een stralend blauwe hemel. We wilde Does kennis laten maken met zee en zand. Dus op naar Noordwijk waar hondjes tot 1 maart los mogen. Ons Doessie wist niet waar hij kijken moest en opnieuw moest er vreselijk geblaft worden!! Maar een lol dat hij kreeg na de eerste angstige "wat is dit nu weer voor spul" minuten. Hij gooide de remmen los en vloog heen en weer over het strand. Tot hij met volle overgave de golven in dook. Wij schrokken er van, maar hij niet en lustig plonsde hij in de rondte alsof hij dat dagelijks deed!! Mijn vriendin Joan schreef ooit: "Zo mooi om de natuur weer te zien door de ogen van een pup". En gelijk heeft ze.
Zo'n dag met een gouden randje hadden we vast verdient.

06-02-2009

Sinds jaren is de ruimte onder onze vensterbank leeg.
Of Does het aanvoelt hoe akelig dat is weet ik niet, maar
hij sleept ineens al zijn speelgoed die kant op. Het vrouwtje huilt... ook al niet zo leuk. Gisteren hebben we onze laatste rat, Cooper, in moeten laten slapen. Op 15 januari 2008 lieten we haar opereren aan een melkkliertumor. Volgens mijn dierenarts komt dat meestal binnen een half jaar terug. Bij haar bleef het weg tot november, maar groeide daarna in record tempo. Met haar leeftijd van twee jaar en zeven maanden was een operatie geen optie. Dus keken we lijdzaam toe hoe ze dapper door ging met een steeds groter wordend gezwel aan haar kleine lijfje. Tot vlak voor haar dood maakte ze contact met me en gaf duidelijk aan wat een dikke vriendjes we waren. Wat heeft deze beslissing om
haar te laten gaan weer een innerlijke strijd gekost.
Wat heb ik intens van haar gehouden.
Vergeten zal ik haar nooit! Mijn lieve grijze meisje.

Afgelopen dinsdag hebben we twee cavia's opgenomen die zijn afgestaan wegens allergie. Ik ben geen opvang, ik weet het!! :)
Maar omdat we toch zaterdag 14 februari naar Jose in Hillegom gaan om onze "adoptiecaafjes" op te zoeken, heb ik hen aangenomen. Dan kunnen we hen en een mooi hok brengen , wat een gulle geefster aan Jose heeft gedoneerd.
Het zijn twee beren, Speedy van twee jaar en Jerry van één
jaar. Duidelijk verknocht aan elkaar. Als iemand ze voor zaterdag wil opnemen dan kan je mij mailen. Na zaterdag zijn ze bij Jose op te halen.

31-01-2009
Vier maanden nadat wij bij caviaopvang Hillegom Nicky, Curly en Wave konden adopteren, hebben we opnieuw de kans om twee cavia's
aan onze "adoptiekindjes" toe te voegen. Dankzij jullie enorme inzet en gulle gaven kunnen we dat doen. Deze cavia's zullen levenslang
verzekerd zijn van de goede zorgen van Jose. Hier kunnen jullie kennismaken met Rossa en Cima! Ik ben er trots op dat we op deze manier
een kleine bijdrage kunnen leveren aan het probleem van "overtollige" dieren die meestal tussen wal en schip belanden. En helaas werden
Frits en ik daar afgelopen week zelf weer mee geconfronteerd. Bij de eerste wandeling met Does vond Frits een bevroren cavia in het park.
Zo maar midden op het pad. En het is niet de eerste keer dat we wat vinden tijdens een wandeling.
Zo makkelijk, zo'n donker en stil park in de buurt. Dag lieve onbekende cavia.... rust zacht.

21-01-2009
Zouden er nog dagboeken bestaan? En zo ja, zouden er nog meiden zijn die ze vol schrijven? Ik was er vroeger zo één, van een dagboek.
Zo'n mooie rooie met een slotje er aan. De eerste kreeg ik in mijn tienerjaren van de moeder van mijn vriendin. En ik schreef hem vol.
Daarna volgden er meer. En zelfs toen ik allang volwassen had moeten zijn, bleef ik schrijven. Niet meer iedere dag, en de mooie boekjes
werden schriften, maar toch schreef ik wel heel regelmatig. Als ik blij was of iets ergs had meegemaakt. Grote en kleine emoties. Geboortes
of begrafenissen. Ik maakte druilerige gedichtjes die kant nog wal raakten. En jubelzangen over de lente, waar ik altijd zo intens van kan
genieten! En nog aan het einde van een jaar, gaat het weer kriebelen. Want na tien jaar nalezen wat er allemaal is gebeurt in 1999 is nog
even najanken over wat ik dat jaar verloor en glimlachen om wat ik kreeg!!! Tja...die dagboeken.
Van de week kreeg ik op één en dezelfde dag twee mailtjes met in iedere mail een link naar youtube. Het eerste filmpje is gemaakt door
Linda van Kampen. Vorige week sliep hun konijntje Karel in, na een kort maar hevig ziekbed. Pas vier jaar oud.
Het tweede filmpje is gemaakt door Clair en Roos Biddulph. Twee van hun vijf konijnen, Muts en Troy, doen een dansje voor een paar
rozijntjes en plette daarbij haast de hand die hen voed. :)
Beiden filmpjes raakten me en deden de tranen over mijn wangen lopen. Verdriet en vreugde liggen dan wel erg dicht bij elkaar!
Ik kreeg even het gevoel mee te mogen lezen in het dagboek van een ander.

12-01-2009
Altijd gedacht dat ik goed was in relatieproblemen. Daarom bood ik spontaan aan om te bemiddelen toen de zaken niet zo liepen als zou
moeten. Het was me immers al vaker gelukt om onmogelijke problemen bij een stel uit de wereld te helpen?! Dat regel ik gewoon even...
Maar ik regel helemaal niets!! Want Bono denkt heel anders over mijn plannen. Bono heeft helemaal geen zin in een lekker jong
ding, die er uit ziet alsof ze zo uit een modellenblad is gestapt. En ik maar denken dat ik iets van mannen af wist. Maar deze zet me
voor raadsels. Hij gromt en grauwt naar Tess als ze om aandacht vraagt. Mishandeld haar zelfs als hij de kans krijgt en gaat over de rooie,
als ze net even meer aandacht van anderen ontvangt, dan hij. En nu doet hij zelfs lelijk tegen mij, terwijl ik altijd dacht dat ik zijn vriendin was!
En dat vind ik helemaal erg!! Vanavond mag hij weer naar huis. En moeten hij en Tess ieder in een eigen bed slapen, want samen in een
tweepersoons zit er nog niet in. Eerst maar eens naar elkaar kijken, ieder vanuit hun eigen bed....
Misschien dat het me in Juni lukt als ze weer komen. Maar de bijnaam "konijnenfluisteraar" moet even in de koelkast.

08-01-2009
Soms heb ik toch zo'n hekel aan deze baan.... Als er logeetjes ziek zijn en ik ze maar niet beter krijg. Als ik verhalen hoor over
dierenleed en ik onmachtig mijn medemens vervloek, om wat ze met onschuldige dieren uithalen.
Maar ook als ik een email krijg dat er één van mijn vaste gastjes is overleden. Ik zie dat niet aankomen en de klap komt soms hard aan.
Want al mag ik dan maar tijdelijk voor hen zorgen, het zou raar zijn als je na zoveel weken niet om een dier bent gaan geven! Voor
buitenstaanders niet te begrijpen. Voor mensen die gehecht zijn aan hun huisdier wel.
Gisterenavond was het weer eens zover. Vlak voor ik de pc afsloot keek ik nog even mijn mail. En las daar in een enkele zin dat Bolleke
er niet meer was.... Dit voorjaar zat ze nog zes weken lang in mijn tuin. Haar reservering voor de komende logeerpartij staat al in mijn
agenda. Bolleke heeft zo'n pech. Toen ze hier in 2006 voor het eerst kwam was ze samen met haar zus. Geheel illegaal logeerden de
dames bij mij, want ik heb eigenlijk helemaal geen ruimte voor Vlaamsen. Maar Bolleke's baasjes kende mij al van andere logeerpartijen
en wilde niet naar een ander pension. Na de logeerpartij kwam Bolleke's zusje te overlijden en toen was ze alleen. Afgelopen mei
kwam ze samen met haar knuffelkonijn logeren. Maar eind november kreeg ze een nieuwe vriend. De helft kleiner dan ze zelf was, maar
de liefde was groot. Een naam hadden ze nog niet voor hem, dus zette ik de reservering op Bolleke en Kleine Vriend. De mailtjes vlogen
over en weer en ik kon de opbloeiende liefde op de voet volgen. En nu is Kleine Vriend alleen in zijn enorme hok, waar hij samen met haar
zo gelukkig was.
Bolleke had door haar enorme omvang en ongelofelijke lieve karakter een warm plekje in ons hart. Zo'n grote konijnenmeis heb je niet
alledag op bezoek en de aanloop om haar even te bekijken en te aaien was groter dan normaal! Wat hebben Frits en ik genoten van
haar gekke bokkensprongen door de tuin! Omdat ze niet lekker lag op de tegels kreeg ze haar eigen tuinkussen. Als ze prinses op de
erwt lag ze daarop. En als ik haar hok schoonmaakte zat ze gelaten te wachten tot de boel weer aan kant was.
De Dierbare Herinneringen pagina staat vol met lieverds. Die allemaal hun eigen verhaal en herinnering bij me hebben. Maar over
Bolleke moest ik even schrijven.

07-01-2009
Gisteren was ik jarig. Ik wilde dat niet aan de grote klok hangen, al dachten mijn familieleden daar heel anders over. Dus met klem
verzocht ik hen geen posters door de wijk te verspreiden, niet mijn klanten er op attent te maken en vooral geen enorme poppen in de
voortuin te zetten! Want na mijn geintje voor Frits met die Abraham, liep het halve dorp uit om te komen kijken!!
Jullie raden het al, ik werd gisteren 50! Om zeven uur werd ik mijn bed uitgevist en kon ik vanuit het raam naar een mooi stukje vuurwerk
kijken. Daarna volgde een champagneontbijt, geheel verzorgt door mijn lieve man! En toen moest één van de kindjes aan het werk. We zouden
met vrienden en familie in de loop van de middag verder feesten. Niets vermoedend stapte ik achter hen aan om hen uit te zwaaien.
En daar zat ze, vlak naast de deur!! En sprak me met luide stem toe: "Hallo, ik ben Sara!! Ik ben hier op bezoek bij mijn leeftijdgenote!!"
Een ieder die mijn schaterlach kent, weet dat de rest van de straat toen wel wakker was! Wat een gek wijffie!! Zelfs de postbode liep met
een grote grijns nog een keer langs om Sara aan de babbel te krijgen. En toen mijn visite weer naar huis ging, bedankte Sara hen vriendelijk
voor hun bezoek. Ik heb een keigave dag gehad en voel me erg rijk met zoveel mensen om me heen die er zo'n feest voor me van hadden
gemaakt. En al wilde ik geen ophef, ik heb er wel heel erg van genoten!!